Theodor     Fecha  27/03/2004 14:28 
Sistema: Windows 98

Admin: Borrar mensaje Relato (concurso facultade de dereiro)
Mensaje

O traballo na pensión era duro,pero tiña momentos especiais...mesmo enriquecedores:o salón da pensión enchíase a partires das nove da noite.Pouco a pouco iban chegando o grupo dos obreiros,o grupo dos pensionistas e máis un pequeniño grupo de anónimos suxeitos en anónimas tarefas pola vila.O comedor era un comedor modesto,con ese cheiro característico a madeira vella e coas paredes fendidas dende o chan ata o tellado.Co paso do tempo,o branco dera paso a unha cor marela pálida.Catro prantas mal dispostas e coidadas daban unha dubidosa alegría ó salón,habitado polas voces dos obreiros e polo incesante e molesto murmullo que o asolagaba á hora da cea.

Os pensionistas mataban o tempo en silencio co dominó e con historias da súa mozidade.Oservaban -non sen certa envexa- o vigor dos obreiros xóvenes que eles posuíran tempo atrás e os miraban con certo aire de modesta superioridade;esa pequena soberbia que a certos vellos se lles vai pegando no seu tránsito pola vida.Ás veces facían un pequeno comentario satírico-burlesco ás manías e ocurrencias dos obreiros máis xóvenes,pero no fondo sabían que eses xuízos tamén eran os mesmos que os seus xa non presentes avós fixeran sobre a súa inocente mozidade.

Os obreiros ceaban e parolaban,totalmente ausentes ós comentarios dos vellos piratas da vila,vivían ó día con modestia e carecían do inflado idealismo de quenes ben podían se-los seus avós;idealismo que podía ser excusado; pois as circunstancias históricas e políticas do seu tempo -o que eles chamaban sinxelamente,"a vida"- fixeron que moitos tiveran que sacrifica-la cotidianeidade polas ideas.Os mozos sabíano,por iso lles perdoaban ese estar de volta de todo,e incluso ás veces os escoitaban con respeto e curiosidade.O contraste xeracional era simbólico,podía palparse en apenas vinte metros cadrados,nos que se xuntaban a saudade dun frustrado idealismo republicán e a inocencia de quenes viven ó día.

De cando en vez,os obreiros xa entrados en anos acercábanse a parolar cos vellos raposos,poisque cando un se fai maior e comeza a perde-la inocencia,precisa falar co seu pasado;¿e qué mellor portavoz do pasado ca experiencia e a historia vivida dos avós?.Os vellos apreciaban este sinceiro acercamento das novas xeracions ás súas vidas;as gañas de saber e as gañas de contar...son unha perfecta simbiose,na cal tradición e modernidade xúntanse pra comprenderse mutuamente.Esta especie de charla interxeracional alongábase ata catro ou mesmo cinco horas despois da cea,charla amenizada por contos e historias da pasada cotidianeidade,que alumbraban o espírito dos tempos vividos moito mellor que a académica charlatanada de certos cadeirádigos de historia nas universidades.Os mozos asistían -non sen admiración- a ese retranqueiro e malicioso humor ó que os pensionistas botaban man pra converti-la tristura dos malos recordos nun inxenio envidiable;onde os vellos piratas encontraban un irónico sorriso,os xóvenes reaccionaban cun certo arrepío,poisque pra eles era algo novo iso de trocar o desacougo en maliciosa creatividade,acostumados a recorrer exclusivamente ó augardente e máis ó viño en etapas escuras.

Chamaba a atención a retranca de Don Cosme,pensionista de sesenta e sete anos.Conservaba a vitalidade e a frescura de moitos homes de trinta,mesturada co inxenio que o tempo vai pulindo neste tipo de persoas.Cando algúns mozos lle preguntaban pola cuantía das pensions percibidas,preocupados polo seu futuro,Cosme respostaba:"tranquilo home,hoxe as pensions non dependen da cor das ideas".Os camaradas rían a cachón as respostas do Cosme,máis os obreiros mozos ,que buscaban calma-la ansiedade dun incerto futuro,non recibían de bo grado a súa retranca;eles buscaban a seguridade que dá a opinión experimentada...e o que recibían era calqueira cousa menos promesas.Nestas respostas pode un entender a ambiguedade que caracteriza a esta terra,sobre todo no seu refraneiro popular,escoitando o testimonio dos persoeiros que non escribiron nin opinaron do seu tempo;individuos que estaban fóra e mesmo descoñecían ise termo saxón tan moderno chamado..."public opinion".

As conversas remataban ás duas ou ás tres da madrugada,á calor dunha vella estufa,entre o humo das cigarretas baratas e a lóxica preocupación polo futuro.Cosme facía dous chistes apresurados pra aliviarlle-la ansiedade ós mozos,que bosquexaban un sorriso nervoso coa escoita das súas ocurrencias.As dúas xeracions volvían xuntas ós seus camastros,aproveitando o corredor que daba ás habitacions pra facer un último comentario;era alí,entre as estreitas paredes do corredor,onde dúas xeracions se recoñecían a sí mesmas,non coma hoxe,nestes desmemoriados tempos,nos que ninguén recoñece a naide.Será que o televisor e mailo ordenador se converteu no individualista substitutivo das persoas...será que a memoria viaxa agora en microchip,bulindo dun lado á outro,pero sen identidade.

Deixei de traballar na pensión ós vinte anos,pouco despois de coñecer a Sabela.Comezei a botar de menos as charlas de Don Cosme,a súa retranca e –sobre todo- o seu admirable descaro;aínda agora o recordo sen disimula-lo meu desinteresado aprecio.Con Sabela todo iba ben: pasabamos toda a semana metidos na cama,facendo o amor unha vez sí e outra tamén,reíamos coma raparigos e recuperabamos toda a inxenuidade que precisabamos para soporta-lo mundo.Estar con ela era respirar vitalidade e sinxeleza ó mesmo tempo.Disfrutar da súa compaña era evadirse do mundo...perderse no verde punzante dos seus ollos,na intelixencia do seu sorriso...no descaro do seu corpo.Posuía unha intelixencia descaradamente pragmática;namentres outros se adicaban a luci-la súa intelixencia e a súa facilidade de palabra,ela aplicábase a fórmula contraria:Calaba e actuaba,era a súa maneira de mostrar valentía,sen necesidade de recorrer á fría retórica.

Paseabamos tódolos días en silencio,comunicándonos a base de apertas e sorrisos;o mundo non existía pra nós...viviamos na eternidade do momento,xogando a recuperar unha inocencia perdida.Ter unha oportunidade para querer...nun país que estaba en guerra, era un regalo de Deus -ou do azar,quen sabe-.Poder alonxa-lo corpo da envexa e do resentimento era moi difícil naqueles tempos.Todo o mundo se sentía político,por tódolos bares abundaban intelectuais de cervexería "five o'clock".Non se tomaba o té, coma na Gran Bretaña,pero a xente reuníase pra falar moito e facer pouco...igual cas esposas dos membros da "cool society" de Inglaterra.A guerra convertiuse nun tema de conversación máis,nunha oportunidade para darse un pequeno barniz de intelectualidade...e iso non nos gustaba,non.

A cidade non tiña nada especial...agás o mar.Ese mar atlántico;teimudo,caprichoso e inquedo coma una neno grande.Ese mar que agochaba o conflicto coa súa aparente calma,que se revolvía de sotaque sen dar explicacions a ninguén.Ese mar impredecible e bravo, cheo de enerxía,louco e orguloso.O mar sí era un heroe,e non certos pailans barnizados de marxismo de Visa Exprés.Diante del pasabamos tódalas tardes,sen necesidade de cambia-lo mundo desde unha cervexería,compartindo a nosa soidade e respectando o noso silencio.Mentras o mundo tremía de loucura e fame,o mar ría connosco,ríase da megalomanía humana,da súa intrínseca animalidade,da súa atávica paixón pola ignorancia.!Qué lle importaba ó mar os homes e as súas ideas!,o mar xa estaba no mundo antes das ideas.Sí,él,o mar.
O mar da Coruña era o noso mito particular,unha especie de Deus panteísta ó cal confia-los nosos íntimos segredos,un pai adoptivo;sempre orguloso e seguro de sí mesmo.Confiabamos máis no mar que nos Deuses,porque ó mar podíamos escoitalo,ós deuses non,os deuses calaban,eran tan covardes coma os homes.Á noitiña caminabamos sen parar, o vento axudábanos a ignora-lo cansazo empurrándonos polas costas, a cidade comezaba a durmir...e nós seguiamos espertos.Os problemas e as persoas refuxiábanse nos rañaceos ou no tonificante free-jazz dos locais dos arrabaldes.As parellas bicábanse nas esquinas coa excusa de sacar ó cadelo á rúa.O claxón dos automóbiles daba paso pouco a pouco ó silencio...e as gaivotas deixaban de facer slalom entre as antenas dos edificios.A cidade tamén era un ser vivo,tiña a súa propia dinámica, a súa fisioloxía...o seu propio sístole-diástole;era un ente rutinario e predecíbel, pero nós ignorabamolo e seguiamos preguntando ó mar.

Sabela,eu e o mar.Non precisaba nada máis.Nós concebíamos ós homes coma un misterio,coma un constante bulir de contradictorias palabras,coma unha sombra alongada e pluriforme,un cumio de segredos e sentimentos que buscan o anonimato...pra sobreviviren ó dedo acusador dos “outros”.Veiamolos coma o muro de Berlín:distantes,fríos e herméticos,en perpetua e silenciosa protesta,sempre á expectativa,nun mundo que –por desgracia- marca tan so un camiño.Veiamolos empoleirados nunha identidade que bule cara ningures,medoñenta e ambigua.Loitadores en perpetuo silencio,heroes de almofada,soñadores resignados,”outsiders” e iconoclastas por necesidade,pero avergoñados da súa iconoclastia.Sí,ese era o home do que o mar nos falaba;columpiándose entre o ser e a nada,entre o querer e o non poder,entre a secularización dun presente insoportábel e un medoñento progresismo.

Non cantas veces o tempo ensínanos que certos "homiños tolos" tiñan máis razón da que lles dabamos.Cando me acordo de Don Cosme e das súas palabras,palabras que van adquirindo profundo significado no meu ser,o calificativo de “homiño tolo”que alguns obreiros lle adicaban na pensión vai perdendo total significado para min.Don Cosme morreu fai xa oito anos,pero recordo as súas palabras:”cando a patria mata,entón só queda a humana dignidade do individuo”.Hoxe por hoxe,esas verbas teñen carnal significado,incluso na miña vida cotiá e na miña conversa; non quero saber nada de patrias;o que eu quero é unha gran matria.A patria é mandona,hermética e viril..exclue a quen non lle obedece.A matria é meu soño;a matria non esixe condicions pra formar parte dela,acolle a tódolos seus fillos sen distincions,xúntaos e regáñaos cando se pelean entre sí,é comprensiva e afábel.A matria non é prostituta;non ofrece o seu amor a cambio de cartos;o amor da matria é desinteresado.Pero a matria tamén se enfada;tórnase en patria cando algún fillo tenta secuestrala só pra el;vólvese arisca,inestable e fuxidiza;os fillos da matria enfádanse co seu irmán polo seu egoismo, e a matria sofre polo seu comportamento.A matria mira ós ollos,escoita,comprende e abre os seus brazos a todos;ten mirada serena...sorriso triste e intelixenteA matria ten múltiples caras,tantas coma fillos son acollidas no seu seo;é un ser orgullosamente pluriforme,unha cidade xardín..un universo dentro doutro universo.

Son as dúas da mañán,observo pola fiestra o monocorde paisaxe dos rañaceos coruñeses,pero só vexo pasado...e o estómago berra saudade.Sabela xa non está,e as palabras de Don Cosme seguen a bulir no meu interior.A pesares de viaxar no tempo,de presente a pasado e de pasado a presente,o futuro amósaseme coma un orizonte crepuscular.Pero é nestes momentos,precisamente nestes momentos,cando sinto que son un ser humano;sen caer no erro de facer profecías augurando un caótico ou prometedor fururo...e vivindo a eternidade do presente.Cando a dor acude,ríndome ante ela,e deixo que a tormenta pase.



*(A Miriam e A Ilda;ás que tanto quero)*
                                                                                                                                                                                                                                                                                                                               


Respuestas (0)
  • » Relato (concurso facultade de dereiro) « - Theodor - 27/03/2004 14:28



Volver al foro

Responder


Nombre
E-Mail
Asunto
Web
Notificar por e-mail respuestas.
Mensaje